T&A Survey heeft in samenwerking met ADC ArcheoProjecten, bijgestaan door Military Legacy, een archeologische opgraving, variant archeologische begeleiding, uitgevoerd voor het plangebied Nijmegen – Lijsterbesstraat. Het plangebied heeft een oppervlakte van ca. 6090 m2 en was bebouwd. Na afronding van de werkzaamheden zullen er een nieuwe woningen gebouwd worden. Het veldwerk is uitgevoerd tussen 8 maart tot en met 9 april 2018. Gedurende het onderzoek is een groot puinpakket uit de jaren ’40-’50 van de 20e eeuw aangetroffen terwijl resten uit de Romeinse tijd verwacht werden. In de Romeinse tijd zijn enkele kuilen en paalkuilen te dateren. In en rondom die sporen zijn ook enkele vondsten uit de Romeinse tijd aangetroffen, met name aardewerk. Dit materiaal laat een datering zien in de periode waarop het Tiende Legioen in Nijmegen aanwezig was, 71-104 n.Chr., en zal nabij op de Holdeurn geproduceerd zijn. Het puinpakket is op de locatie van een zandwinningsgroeve gedumpt. Al het materiaal in de dumpzone wijst op het ontstaan ervan in de periode na het vergissingsbombardement in de binnenstad van Nijmegen op 22 februari 1944. Deze zone is opgevuld met materiaal van de gebouwen, de inventaris en veel militair materiaal. Het vondstmateriaal wijst op een opvulling op het laatste in de late jaren ’40. In 1953-1954 is op deze locatie een woonwijk gebouwd en was de dumpzone met een laag grond afgedekt. Het vondstmateriaal bestaat uit veel gebruiksvoorwerpen en verpakkingsmateriaal. Maar ook delen van klokken, muziekinstrumenten en speelgoed. Het militaire materiaal is afkomstig van diverse mogendheden zoals Brits, Duits, Nederlands en Amerikaans. Deze stukken zijn een weerspiegeling van de diverse militaire acties die plaats hebben gevonden zoals het vergissingsbombardement, operatie Market Garden, operatie Veritable en de uiteindelijke bevrijding.

Op 29 april 2022 heeft BAAC in samenwerking met Military Legacy in opdrachtvan Natuurmonumenten en de gemeente Bloemendaal een opgraving variantarcheologische begeleiding uitgevoerd binnen Marine-Seeziel-BatterieLangerak. Het onderzoek was non-destructief, wat wil zeggen dat enkel deaan het maaiveld zichtbare resten uit de Tweede Wereldoorlog zijn ingemetenen geïnventariseerd. Het onderzoek volgt op een eerdere inventarisatie enveldbezoek, waarbij monumentale resten van de Atlantikwall, de Duitse kustverdedigingslinie langs de westgrens van het Derde Rijk zijn bekeken in hetkader van de aanwijzing als gemeentelijk monument. Naast de bakstenen enbetonnen restanten werden ook veldversterkingen en aanverwante structurenwaargenomen. Vanwege de kwetsbare en bijzondere aard van deze sporenis door Natuurmonumenten en gemeente Bloemendaal besloten de restenarcheologisch te laten onderzoeken.<p>In het veld bleken inderdaad de relatief goed bewaarde restanten van eenplaggendek, open opstelling voor een zoeklicht met een diameter van 150 cmen een deel van een prikkeldraadversperring aanwezig te zijn. Deze restantenlagen tot voor kort nog onder een meters dik zandpakket. Door de werking vande wind kwam het oude maaiveld hier aan het licht waarbij de unieke situatieontstond om deze goed bewaarde resten vast te leggen. De aangetroffensporen behoren tot het noordelijke deel van Marine-Seeziel-Batterie Langerak.Dit was een Duitse kustbatterij die eind 1943 als onderdeel van de Atlantikwalldoor de Duitse bezetters werd gebouwd om het gat in de kustverdediging(schootsveld) tussen Zandvoort en IJmuiden te dichten.<p>Het plaggendek bleek in het veld zeer goed bewaard te zijn en een groot deelvan het open gebied tussen de noordelijke bouwwerken van de batterij opte vullen. De bouwwerken bleken hierin te zijn ingebed, zoals ook de Duitsezoeklichtopstelling in werkput 2. De plaggen zijn onder andere aangelegd omverstuivingen tegen te gaan. Het was daarnaast handig om de zichtbaarheidvanuit de lucht te verminderen, het materiaal was goedkoop en lokaalvoorhanden en makkelijk te onderhouden. De lage vegetatie was eveneenshandig voor het vrijhouden van het schootsveld. Het dek is in beide werkputtennagenoeg identiek. Het gaat om strak tegen elkaar gelegde grasplaggen meteen formaat van circa 25 x 25 cm. De dikte is lastig vast te stellen door dejarenlange erosie en varieert tussen de 2 en 6 cm. De plaggen werden lokaalgewonnen tijdens verschillende grotere ontzodingscampagnes, zoals die vanjuli 1944, waar op last van de Duitse bezetters circa 40.000 m2 werd afgeplagd.Onder andere de velden van het Kennemer Lyceum moesten het ontgelden. Hetplaggendek vertelt hiermee niet alleen het verhaal van de militaire inrichting engebruik van het complex, maar ook de verhalen over de sociale en economischegevolgen van de bouw voor de regio.<p>In werkput 1 is verder een prikkeldraadversperring aangetroffen. Deze versperringen lagen niet alleen rondom het complex, maar ook tussen de bouwwerken.De structuur bestond uit houten palen waartussen draad was gespannen. Op basis van het uiterlijk van het draad en het patroon waarin het is aangetroffen, kan worden geconcludeerd dat gebruik is gemaakt van kant en klaar aangeleverde spiraalvormige prikkeldraadrollen (concertina).

<p>Military Legacy heeft in samenwerking met BAAC op 16 juni 2020 en op 15/16 juli 2020 in opdracht van Stichting Weller Wonen een archeologische opgraving, variant ‘archeologische begeleiding’ uitgevoerd van een civiele schuilkelder achter de voormalige woningen aan de Voorstraat 8-10 in Brunssum. Tijdens het onderzoek is één werkput aangelegd (werkput 1) met een totale oppervlakte van circa 49 m2.</p><p>Op 7 april 2020 is een betonnen constructie ontdekt tijdens het bouwrijp maken van het terrein achter de gesloopte woningen uit de jaren 20 aan de Voorstraat nummer 8 en 10 in Brunssum (L.). Al snel werd duidelijk dat het hier een schuilkelder uit de Tweede Wereldoorlog betrof. Ook ontstond de wens om indien mogelijk dit object voor de toekomst in situ te behouden. Hiervoor is een archeologisch onderzoek uitgevoerd op 16 juni 2020. Vanwege het aantreffen van asbest is dit werk stilgelegd. De schuilkelder is grotendeels vrijgelegd en ingemeten. Tijdens de asbestsanering tussen 15 en 20 juli 2020 zijn de laatste resten onder milieuomstandigheden uitgegraven en gefotografeerd.</p><p>De schuilkelder bestaat uit een compartiment van drie rioleringsbuizen met aan weerszijden een ingang met trap. In de kelder stonden twee houten banken waarop de bewoners van nummer 10 en soms omwonenden konden schuilen. Voor de kelder zijn verschillende prefab materialen gebruikt, waaronder betonblokken voor de L-vormige ingang en de trappen, betonbanden voor het deels dichtzetten van de toegang tot de buizen en stampbeton voor de wanden aan weerszijden van de trap. Het geheel is eenvoudig, maar het voldeed wel aan de eisen om te beschermen bij luchtaanvallen. De gebruikte materialen zijn niet speciaal voor de kelder vervaardigd. Het lijkt erop dat een lokale aannemer of organisatie dit ontwerp heeft gemaakt en deze materialen mogelijk voorhanden had. De schuilkelder is een voor Nederland zeldzaam fenomeen omdat het een civiel en klein model schuilkelder betreft dat voor het eerst archeologisch is gedocumenteerd. Het meest bijzondere van dit onderzoek is echter dat tijdens het veldwerk een toenmalige gebruiker aanwezig kon zijn. Zo zijn uit de eerste hand verhalen over inrichting, gebruik en levensloop van de schuilkelder opgetekend. Tevens is er een mogelijke connectie ontdekt met het naoorlogse fenomeen van de ‘Wenende Madonna’ van Brunssum.</p>