การพัฒนาประเทศให้มีความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ โดยไม่ให้เกิดผลกระทบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม คือ ภารกิจสำคัญที่รัฐบาลกำหนดเป็นนโยบายตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 แต่การปฏิบัติภารกิจด้วยภาครัฐเพียงฝ่ายเดียว อาจไม่บรรลุเป้าหมายของแผนที่วางไว้ได้ รัฐบาลจะต้องได้รับความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ซึ่งในประเทศไทยมีองค์กรภาคเอกชนที่ทำประโยชน์เพื่อส่วนรวมในรูปแบบวิสาหกิจเพื่อสังคม (Social Enterprise) ซึ่งหลักการสำคัญของวิสาหกิจเพื่อสังคม คือ ธุรกิจที่แสวงหากำไร แต่นำรายได้ทั้งหมดหรือส่วนใหญ่ไปใช้เพื่อพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อมในประเทศอังกฤษ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเกาหลีใต้และประเทศญี่ปุ่น มีกฎหมายกำหนดสถานะของวิสาหกิจเพื่อสังคมและกำหนดมาตรการทางภาษีที่สนับสนุนวิสาหกิจเพื่อสังคมไว้อย่างชัดเจน แต่เมื่อพิจารณาสถานะของวิสาหกิจเพื่อสังคมในประเทศไทยแล้ว ยังไม่มีกฎหมายรับรองวิสาหกิจเพื่อสังคมเป็นการเฉพาะ และยังไม่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐอย่างเพียงพอ ผู้เขียนจึงได้ศึกษาลักษณะและการบริหารจัดการของวิสาหกิจเพื่อสังคมในประเทศไทยและในต่างประเทศ เพื่อหาความแตกต่างของสถานะทางกฎหมายและมาตรการทางภาษีที่เกี่ยวข้อง ปัญหาสำคัญของวิสาหกิจเพื่อสังคมในประเทศไทย คือ ปัญหาด้านเงินทุนในการบริหารจัดการ และขาดการมีส่วนร่วมของประชาชน เพราะผู้ประกอบการทั่วไปย่อมต้องการผลตอบแทนจากธุรกิจ จึงไม่เห็นความคุ้มค่าในการลงทุนในวิสาหกิจเพื่อสังคม และประชาชนไม่มีแรงจูงใจในการช่วยสนับสนุนเงินทุนแก่วิสาหกิจเพื่อสังคม ผู้เขียนจึงศึกษากฎหมายและมาตรการทางภาษีของต่างประเทศและนำมาปรับใช้กับวิสาหกิจเพื่อสังคมในประเทศไทย โดยเสนอแนวทางไว้ได้แก่ แนวทางในการกำหนดสถานะของวิสาหกิจเพื่อสังคมให้มีการรับรองตามกฎหมาย โดยมีหน่วยงานภาครัฐเป็นผู้คัดกรอง และแนวทางในการกำหนดมาตรการทางภาษีให้แก่ผู้ประกอบการและผู้สนับสนุนวิสาหกิจเพื่อสังคม ซึ่งผู้เขียนเน้นการให้สิทธิประโยชน์ด้านภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาและภาษีเงินได้นิติบุคคล โดยอาศัยอำนาจตามประมวลรัษฎากรในการบัญญัติกฎหมายลำดับรอง เพื่อเป็นแนวทางให้รัฐบาลกำหนดเป็นนโยบายสนับสนุนวิสาหกิจเพื่อสังคมต่อไป