นาเกลือสมุทรตำบลโคกขาม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร เป็นพื้นที่ซึ่งมีการตั้งถิ่นฐานและประกอบอาชีพนาเกลือด้วยภูมิปัญญาดั้งเดิมมานับแต่อดีต ทั้งยังเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของนกชายเลนอพยพหายาก ทำให้พื้นที่ดังกล่าวมีความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์และมีความหลากหลายทางชีวภาพ ในปัจจุบันมีแนวโน้มของการลดลงของพื้นที่นาเกลือซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพเศรษฐกิจและสังคม ส่งผลกระทบต่อคุณค่าทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ ผู้เขียนได้ทำการศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับภูมิทัศน์วัฒนธรรม ซึ่งเป็นแนวคิดในเชิงบูรณาการการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม รวมถึงศึกษาแนวทางในการคุ้มครองภูมิทัศน์วัฒนธรรมจากกฎหมายระหว่างประเทศ และมาตรการทางกฎหมายของประเทศต่าง ๆ รวมทั้งจากเอกสารคำแนะนำด้านการอนุรักษ์ของผู้เชี่ยวชาญ เพื่อวิเคราะห์ถึงเครื่องมือทางกฎหมายที่บังคับใช้ในปัจจุบันของประเทศไทยว่าสามารถนำมาปรับใช้ในการคุ้มครองภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาเกลือได้หรือไม่ และยังขาดมาตรการใดบ้างที่จำเป็นต่อการคุ้มครองภูมิทัศน์วัฒนธรรมจากการศึกษาพบว่า การจัดการมรดกทางวัฒนธรรมมิได้เป็นสิทธิของประชาชน นโยบายของหน่วยงานรัฐในด้านต่าง ๆ ยังไม่มีการบูรณาการร่วมกันในการจัดการมรดกทางวัฒนธรรม กฎหมายที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมโดยตรงมุ่งเน้นการคุ้มครองเฉพาะสิ่งเฉพาะอย่าง เช่น โบราณสถาน มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม เมืองเก่า เป็นต้น และมีมาตรการบังคับควบคุมอย่างเข้มงวดเพื่อการคงสภาพเดิมไว้ซึ่งไม่เหมาะกับลักษณะของภูมิทัศน์วัฒนธรรมซึ่งมีความเป็นพลวัตร มาตรการทางผังเมืองและการกำหนดเขตพื้นที่คุ้มครองสิ่งแวดล้อมสามารถนำมาใช้ในการควบคุมการใช้ประโยชน์ในที่ดินและกำหนดมาตรการเพื่อแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมได้ แต่การควบคุมการใช้ประโยชน์เพียงอย่างเดียวยังไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองภูมิทัศน์วัฒนธรรมนาเกลือ ซึ่งมีองค์ประกอบทั้งทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ และองค์ประกอบของมรดกทางวัฒนธรรมทั้งที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ เพื่อส่งเสริมภูมิปัญญาการทำนาเกลือและคุ้มครองพื้นที่นาเกลือไว้ให้เป็นมรดกแก่คนรุ่นหลัง จึงมีข้อเสนอแนะให้มีบทบัญญัติเฉพาะในการคุ้มครองภูมิทัศน์วัฒนธรรม โดยกำหนดให้มีการขึ้นบัญชีหรือขึ้นทะเบียนรายการภูมิทัศน์วัฒนธรรม เพื่อเป็นการกำหนดกรอบการดำเนินงานทางกฎหมายและการบูรณาการในการคุ้มครองโดยการบูรณาการแผนการดำเนินงานของทั้งภาครัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้อง ทั้งในระดับชาติและระดับท้องถิ่น และรับรองสิทธิในการจัดการภูมิทัศน์วัฒนธรรมของชุมชนโดยต้องกำหนดให้ชุมชนเป็นผู้มีบทบาทหลักในการดำเนินการ รวมถึงการกำหนดมาตรการในการป้องกันการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เหมาะสม และการกำหนดมาตรการทางภาษีและการสนับสนุนจากหน่วยงานของรัฐเพื่อให้เกิดแรงจูงใจในการอนุรักษ์ รวมทั้งการนำมาตรการทางผังเมืองและการกำหนดเขตพื้นที่คุ้มครองสิ่งแวดล้อมมาใช้เพื่อการกำหนดการใช้ประโยชน์ในที่ดิน การกำหนดสถานะทางกฎหมายให้แก่ภูมิทัศน์วัฒนธรรมโดยการกำหนดให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรม จึงเป็นหนทางหนึ่งอันเป็นการรับรองว่ารัฐจะไม่ละเลยต่อพื้นที่ดังกล่าว และเป็นการสร้างความตระหนักรู้ให้แก่คนในชุมชน รวมทั้งส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการดำเนินการอนุรักษ์และคุ้มครองมรดกในชุมชนเพื่อรักษาคุณค่านั้นไว้ให้แก่คนรุ่นหลัง และเพื่อเป็นการพัฒนาคุณภาพชีวิตและการรักษาความหลากหลายทางชีวภาพตามหลักการพัฒนาที่ยั่งยืนด้วย