<p>In plangebied Lent-Laauwik in de gemeente Nijmegen worden in het oostelijke deel van de daar gelegen vindplaats 67 eventueel aanwezige archeologische resten bedreigd door grondwerkzaamheden in het kader van de ontwikkeling van een omvangrijke woningbouwlocatie met bijbehorende voorzieningen en infrastructurele werken. De aard van de geplande bouwwerkzaamheden is dusdanig dat eventuele resten grotendeels of geheel vernietigd zullen worden. Omdat uit eerder archeologisch onderzoek is gebleken dat er binnen het onderzoeksgebied een archeologische vindplaats aanwezig is, was het noodzakelijk om voorafgaand aan de ontwikkelingen nader archeologisch onderzoek uit te voeren. Om die reden heeft de gemeente Nijmegen in samenwerking met RAAP Archeologisch Adviesbureau van 8 tot en met 15 maart 2010 een proefsleuvenonderzoek uitgevoerd, waarbij de vindplaats nader werd onderzocht en gewaardeerd. Tijdens het veldonderzoek zijn slechts tien grondsporen aangetroffen, die allemaal in de nieuwe tijd kunnen worden geplaatst (één paalkuil, één schuttersput, zeven greppels en één recente sloot). De greppels en de recente sloot kunnen geïnterpreteerd worden als agrarische sporen uit de nieuwe tijd.</p>

<p>Het onderzoek betreft een archeologische begeleiding met 11 deelprojecten aan het Zuiderveld te Ressen, gemeente Nijmegen. De gecompliceerde aanleg van een verkeersplein boven een spoorlijn en een autoweg had ook archeologisch nogal wat voeten in de aarde, aangezien het werk werd uitgevoerd op en rond de twee enige archeologische rijksmonumenten in Nijmegen-Noord. Bij het onderzoek kwamen vooral prehistorische nederzettingssporen en graven aan het licht, alsook een inheemse nederzetting uit de vroeg-Romeinse tijd.<br>Onverwacht is de vondst van aardewerk van de Michelsberg-cultuur op verschillende plekken. Daarmee is een van de vroegste neolithische bewoningslocaties in de Betuwe aangetoond. Resten uit jongere neolithische perioden en de vroege bronstijd ontbreken evenmin, maar substantiële overblijfselen stammen alleen uit de daaropvolgende perioden. Daaronder zijn enkele silo-achtige kuilen en crematiegraven uit de midden-bronstijd. De grondsporen die aan de late bronstijd en de vroege ijzer-tijd zijn toegewezen, bestaan overwegend uit reeksen van drie palen op een rij. Bij deze nog onbegrepen configuraties zijn lengtes rond 1,75 m en 4,0 m het meest gangbaar. Een aansprekende vondst uit de laatstgenoemde perioden is een fragment van een vuurstenen sikkel dat tot krabber is omgewerkt. De hamer-en-aambeeldtechniek die bij de vuursteenbewerking veelvuldig gebruikt werd, is toepasselijk vertegenwoordigd door een brokstuk van een (oudere) hamerbijl dat als aambeeld benut lijkt te zijn.<br>Een smalle sleuf ten noorden van het monument Zuiderveld-oost geeft een eerste inzicht in een van de andere rijke archeologische sites in dit deel van Nijmegen, waar de Waalsprong wordt gerealiseerd. Behalve een nederzetting uit de late bronstijd ligt hier een grafveld dat op zijn minst in de vroege ijzertijd en de midden-ijzertijd in gebruik is geweest. De twee inhumatiegraven tussen de crematie-graven passen in de bijzettingspraktijk van de Waalsprong, die echter binnen Nederland nog steeds uitzonderlijk mag heten. Allerwegen exceptioneel is een half bronzen paardebit uit de vroege ijzertijd – van ongewoon grote afmeting – dat bewust ingegraven lijkt te zijn aan de rand van het grafveld.<br>De uiterlijke onopvallendheid van de grafmonumenten is er wellicht de oorzaak van dat het grafveld in de vroeg-Romeinse tijd is overbouwd. In de sleuf werden twee huisplattegronden aangesneden. Onder de aardewerkvondsten zijn twee stuks tafelwaar in terra rubra die tot de vroegste Romeinse importen op het Bataafse platteland behoren.</p>

<p>De hier behandelde opgraving werd verricht in de noordelijke marge van een reeds door adviesbureau RAAP gewaardeerde vindplaats, nummer 22 in de Waalsprong-reeks, met als toponiem ’t Klumke. Het onderzoek was noodzakelijk geworden door de plannen voor aanleg van een gecombineerd tracé van hoogspanningskabels, stadsverwarmingsleidingen en een ontsluitingsweg met naastgelegen wadi en riolering, tot een diepte van max. 1,5 m. Het veldwerk vond plaats tussen 9 augustus 2004 en 13 januari 2005. Het nu onderzochte terreindeel van 0,29 ha vormt slechts een toevallige uitsnede van een vindplaats die wellicht 2 ha omvat.</p>