ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการใช้อากาศยานไร้นักบิน

ในยุคปัจจุบันนั้นมีการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ในทางที่สร้างสรรค์กันอย่างมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการใช้ในการบริการสาธารณะหรือนำมาใช้ในการดำเนินธุรกิจของภาคเอกชนเพื่อหากำไร ในด้านของอุตสาหกรรมการบินก็เช่นกัน ได้มีการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาใช้กับอุตสาหกรรมการบิน จากเดิมที่ต้องมีนักบินประจำการบนอากาศยานทุกประเภท ก็ได้มีการใช้เทคโนโลยีเข้ามาทำให้ไม่จำเป็นจะต้องมีนักบินประจำการอยู่บนเครื่องในอากาศยานบางประเภทดังเช่นสมัยก่อน ซึ่งอากาศยานประเภทนี้สามารถที่จะกระทำการบางอย่างที่เกินกว่าความสามารถของอากาศยานที่มีนักบินประจำการอยู่บนเครื่องจะกระทำได้ เช่น การเข้าใกล้พายุ หรือ การสำรวจพื้นที่มีไฟป่าอย่างระยะใกล้ หรือ การบินติดต่อกันเป็นระยะเวลายาวนาน เป็นต้น โดยปัจจุบันธุรกิจทางด้านอากาศยานไร้นักบินเพื่อกิจการทางพลเรือนที่เกิดขึ้นในต่างประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร และประเทศออสเตรเลีย มีการเจริญเติบโตทางด้านการใช้อากาศยานไร้นักบินเพื่อกิจการทางพลเรือนในเชิงพาณิชย์เป็นอย่างมาก อากาศยานไร้นักบินนั้น ถือเป็นอากาศยานตาม พ.ร.บ.การเดินอากาศ พ.ศ. 2497 มาตรา 4 ซึ่งมีปัญหาที่จะต้องพิจารณาว่าอากาศยานไร้นักบินอยู่ภายใต้บังคับของบทบัญญัติที่ใช้บังคับกับอากาศยานทั่วไปตาม พ.ร.บ.การเดินอากาศ พ.ศ. 2497 หรือไม่ ทั้งนี้เนื่องจากพ.ร.บ.การเดินอากาศ พ.ศ. 2497 มิได้มีบทบัญญัติที่ชัดเจนยกเว้นมิให้นำบทบัญญัติที่ใช้บังคับกับอากาศยานทั่วไปมาใช้บังคับกับอากาศยานไร้นักบินจากการศึกษาพบว่าการนำบทบัญญัติของอากาศยานทั่วไปมาใช้บังคับกับอากาศยานไร้นักบินจะก่อให้เกิดปัญหาในการบังคับใช้กฎหมายและความไม่เหมาะสมหลายประการ เช่น การจดทะเบียนและเครื่องหมายอากาศยาน การกำหนดให้ต้องมีใบสำคัญสมควรเดินอากาศ การต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติว่าด้วยมาตรฐานอากาศยาน การรับรองหน่วยซ่อมอากาศยาน หรือในเรื่องสถานที่ขึ้น-ลงของอากาศยาน เป็นต้น นอกจากนี้ยังส่งผลกระทบและเป็นอุปสรรคต่อประชาชนทั่วไป รวมถึงผู้ประกอบการเอกชนที่ประสงค์จะนำอากาศยานไร้นักบินมาใช้เพื่อประโยชน์ในกิจการของตนเอง หรือนำอากาศยานไร้นักบินของตนมาใช้เพื่อประโยชน์ในเชิงพาณิชย์อีกด้วย ซึ่งในปัจจุบันได้มีการออกประกาศกระทรวงเพื่อใช้บังคับกับอากาศยานไร้นักบินโดยเฉพาะแต่ก็มิได้มีบทบัญญัติใดกล่าวยกเว้นมิให้นำบทบัญญัติของอากาศยานทั่วไปมาใช้บังคับกับอากาศยานไร้นักบินอย่างไรก็ตาม สำนักงานการบินพลเรือนได้มีการจัดทำร่างพระราชบัญญัติเกี่ยวกับการบินพลเรือนฉบับใหม่ซึ่งอยู่ในระหว่างการศึกษาและพิจารณาเนื้อหา โดยเป็นการร่างขึ้นมาเพื่อแก้ไขปรับปรุงบทบัญญัติเกี่ยวกับการบินพลเรือนของไทยให้ทันสมัยและเหมาะสมมากยิ่งขึ้น ซึ่งในส่วนที่เกี่ยวกับอากาศยานไร้นักบินนั้น ร่างกฎหมายดังกล่าวได้กำหนดให้ผู้อำนวยการสำนักงานการบินพลเรือนมีอำนาจในการยกเว้นมิให้นำบทบัญญัติของอากาศยานทั่วไปมาใช้บังคับกับอากาศยานไร้นักบินได้ แต่อย่างไรก็ตาม ร่างกฎหมายดังกล่าวก็มิได้กล่าวถึงเงื่อนไขและรายละเอียดในการยกเว้นแต่อย่างใด ผู้เขียนจึงเห็นควรให้มีการกำหนดเงื่อนไขให้ชัดเจนในรายละเอียด ทั้งนี้เพื่อให้การบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับอากาศยานไร้นักบินเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับสภาพความเป็นจริงในปัจจุบัน